Yussef Dayes aan de voet van de Fuji, een toevallige ontmoeting met een Japanse sanshin-speelster de avond voor de opnames. Guinea in de jaren zeventig, dertig regionale orkesten als antwoord op kolonisatie. Een Canadees kwintet dat afdaalt in de onderwereld van de spirituele jazz. Shabaka onderweg met een draagbaar apparaat, voor het eerst rappend, geïnspireerd door André 3000.

Tobias Hermans brengt platen mee zoals anderen familiefoto's meebrengen. Geen hoezen, geen pronkstukken — gewoon een stapel dozen met muzikaal erfgoed. Een trip die begint bij zijn moeder, reist via Curaçao en Chopin, klimt door Kathleen Ferrier en Marian Anderson, en eindigt bij Wagner. En ergens daartussenin: Klaus Nomi, een prei-cocktail, en de vraag waarom verlangen mooier klinkt dan vervulling.

Tobias Hermans is muziekwetenschapper, operafanaat, en iemand die tijdens het luisteren de partituur meeleest. Niet om te controleren. Maar omdat muziek soms eerlijker is op papier dan in de lucht.

Deze week vier albums waar dat instrument (en de geest die het vertegenwoordigt) een centrale rol speelt: van de Franse jazzer Florian Pellissier die na vijf albums hard bop voor het eerst mediterrane rust opzoekt, tot de 21-jarige Braziliaan Valentim Frateschi die MPB met indie-invloeden mixt, de herontdekking van Kelan Phil Cohran's planetarium-compositie voor Chicago, en JJJJJerome Ellis' radicale verkenning van stotteren als muzikaal instrument.

De sideman die je hoorde bij Gorki, Arno en K's Choice zit vanavond aan de toog van de Gold Listening Bar. Van The Ramones' laaghangende gitaren naar Neil Young's eindeloze solo's, van Nine Inch Nails' getormenteerde schoonheid naar Wilco's dad rock.

Een avond over hoe het mannetje of het vrouwtje achter de gitaar veel meer verschil maakt dan het instrument zelf. Over hoe muziek de kapstok is waaraan je je leven ophangt.

Dit is De Luisterkamer van Thomas Vanelslander.